Ons verhaal

 

“Op mijn 15de zag ik (Roel) mijn moeder sterven na een slepende ziekte en onderging samen met de familie de (traditionele) begrafenis. Op die leeftijd je moeder verliezen, niet evident… In 2000 kwam ons derde kindje, een dochtertje Joke, levenloos ter wereld. Al onze kinderen werden thuis geboren dus ook Joke. Daar werd de basis gelegd voor Gemoedsrust.

De begrafenisondernemer toen spoorde ons aan om Joke nog wat thuis te houden, zo hadden we onze dochter twee dagen en een nacht in ons midden. Meter, peter, grootouders en vrienden kwamen langs en zo werd Joke geen schim maar een kindje dat ze hebben kunnen zien, knuffelen en vasthouden in onze vertrouwde omgeving.  Er werd gebabbeld, gehuild en gelachen, gewoon thuis.

 
300+kopie+3.jpg
 
 

In aanloop van de afscheidsceremonie maakten we onder andere zelf een kistje en schilderden het samen met Dries en Cis, haar broertjes. We ervoeren in wat een bijzondere modus je bent in zo’n situatie. Wat een energie er in je zit om met het afscheid bezig te zijn en welke deuren er geopend worden omdat je een ‘speciale’ manier van uitvaart wil uitwerken. Omdat we het afscheid van onze dochter op deze wijze konden ervaren, hebben we aan deze jammerlijke periode een positief gevoel overgehouden.

Gek toch eigenlijk, dat een overlijden dat je niet als een dertien in een dozijn wil benaderen, niet doodgewoon is, maar speciaal?

 
300+1+kopie.jpeg
 

Later besliste een zeer goede kameraad om uit het leven te stappen. Allerlei persoonlijke muizenissen zorgde er jammer genoeg voor dat hij in een neerwaartse spiraal sukkelde en zelf besliste…

De gedachte dat hij met stille trom gecremeerd zou worden en dan uitgestrooid in een andere stad, konden we ons moeilijk voorstellen.  We konden door onze professionele contacten  samenwerken met een uitvaartverzorger uit de streek en zo de begrafenis grotendeels samen met de familie zelf uitvoeren. Verzorging, opbaring, groetmoment en de afscheidsceremonie.

 
OpbaringSchuur.jpg
 
 

We hebben naast onze woning een schuur die we als polyvalente ruimte gebruiken. Met de hulp van onze kinderen bouwden we de ruimte om tot een plek waar het dorp hem een laatste keer kon groeten. Het was zaterdag 14u00 en honderden mensen passeerden om hem een laatste eer te bewijzen. Rond 15u30 sloten we de poort en bleven de intimi achter, een dertigtal mensen die tot 3u30 ’s nachts, gehuild, gelachen en gedronken hebben bij de kist. De kist werd vol geschreven met fijne woorden en tekeningen, prachtig. Een afscheid zoals het een cafébaas betaamt, het voelde juist zo.”

 
WoordjeSchrijven.jpg